پویانمایی و انیمیشن ( Animation )

پویانمایی یا همان انیمیشن، فرایند ایجاد توهم حرکت و تغییر به‌وسیله نمایش سریع یک سلسله از تصاویر ثابت است که تفاوت جزئی با هم دارند. تصور می‌شود که این توهم - به‌طورکلی تصاویر متحرک - به‌خاطر پدیده Phi باشد. انیماتورها، هنرمندانی هستند که در ساخت انیمیشن تخصص دارند.

 

Animation را می‌توان به‌وسیله یک رسانه آنالوگ، ورق‌های پویانما، فیلم تصاویر متحرک، نوار ویدئو و رسانه‌های دیجیتال مانند فرمت‌های GIF، Flash و ویدئوی دیجیتالی، ضبط کرد. برای نشان‌دادن انیمیشن، از یک دوربین دیجیتالی، کامپیوتر یا پروژکتور و تکنولوژی‌های جدیدی که تولید شده‌اند، استفاده می‌شود.

روش‌های پویانمایی شامل متد ساخت انیمیشن سنتی و متدهای انیمیشن‌سازی استاپ‌موشن از اشیای دوبعدی یا سه‌بعدی، برش‌های کاغذی، عروسک و پیکرهای سفالی است. تصاویر به طور سریع و پشت‌سرهم، معمولاً با ۲۴، ۲۵، ۳۰ یا ۶۰فریم در ثانیه، نشان داده می‌شوند.

سینماتوگراف

سینماتوگراف، یک دستگاه بود که از یک پروژکتور، پرینتر و دوربین تشکیل شده بود و تصاویر متحرک را روی یک صفحه نشان می‌داد که توسط اولین فیلم‌سازان تاریخ یعنی آگوست و لوئیس لومیر در سال ۱۸۹۴ اختراع شد. اولین تصویر متحرک (روی پرده) در فرانسه توسط چارلز امیلی ریناد ساخته شد که یک معلم علوم فرانسوی بود. ریناد دستگاه Praxinoscope  را در سال ۱۸۷۷ و Théâtre Optique را در دسامبر ۱۸۸۸ ساخت. در ۲۸ اکتبر ۱۸۹۲، وی اولین انیمیشن به نام Pauvre Pierrot را در موزه Grévin پاریس در معرض نمایش عموم قرارداد. این فیلم همچنین اولین نمونه استفاده از سوراخ‌های فیلم بود. فیلم‌های او عکاسی نشده بودند، بلکه مستقیماً روی نوار شفاف کشیده شده بودند. در سال ۱۹۰۰، بیش از ۵۰۰.۰۰۰ نفر از این نمایش‌ها دیدن کردند.

انیمیشن سنتی

انیمیشن سنتی ( Traditional Animation )

انیمیشن سنتی )به‌عنوان انیمیشن روی طلق یا انیمیشن طراحی شده با دست هم شناخته می‌شود( فرایند مورداستفاده برای ساخت اکثر فیلم‌های انیمیشنی قرن بیستم بود. هر یک از فرم‌های یک فیلم انیمیشنی سنتی، نقاشی‌هایی هستند که روی کاغذ کشیده شده‌اند و از آنها عکس گرفته شده است. برای ایجاد تصور حرکت، هر یک از نقاشی‌ها تفاوتی جزئی با نقاشی قبلی دارد. نقاشی‌های انیماتورها را روی کاغذهای استات شفاف به نام طلق رسم یا فتوکپی می‌کنند که با رنگ‌ها یا سایه‌های مشخص شده، در سمت مخالف خطوط آنها را رنگ‌آمیزی می‌کنند. از طلق‌های تکمیل شده کاراکتر، یکی‌یکی در مقابل یک پس‌زمینه رنگی با استفاده از یک دوربین مخصوص به نام rostrum camera عکس می‌گیرند و روی فیلم متحرک قرار می‌دهند.

فرایند پویانمایی سنتی طلقی در اوایل قرن بیست و یکم منسوخ شد. امروزه، نقاشی‌ها و پس‌زمینه‌های انیماتورها داخل کامپیوتر اسکن می‌شوند یا مستقیماً داخل کامپیوتر رسم می‌شوند. از برنامه‌های نرم‌افزاری مختلف برای رنگ‌آمیزی نقاشی‌ها و شبیه‌سازی حرکت دوربین و افکت‌ها استفاده می‌شود. از قطعه انیمیشنی نهایی روی یکی از رسانه‌های تحویلی مثل فیلم ۳۵میلی‌متری سنتی و رسانه‌های جدیدتر ویدئوی دیجیتالی خروجی گرفته می‌شود. ظاهر انیمیشن طلقی سنتی هنوز حفظ می‌شود و کار انیماتورهای شخصیت‌ها در ۷۰ سال گذشته تقریباً تغییری نکرده است. برخی از تولیدکننده‌های انیمیشن از اصطلاح ترادیجیتال (tradigital) برای توصیف انیمیشن طلقی که با کمک تکنولوژی‌های کامپیوتری ساخته می‌شود، استفاده می‌کنند.

مثال‌هایی از فیلم‌های انیمیشنی بلند سنتی شامل Pinocchio  (ایالات متحده، ۱۹۴۰)، Animal Farm (انگلیس، ۱۹۵۴)، the Illusionist (انگلیس - فرانسه، ۲۰۱۰) هستند. فیلم‌های انیمیشنی سنتی که با کمک تکنولوژی کامپیوتری ساخته شده‌اند شامل The Lion King (ایالات متحده، ۱۹۹۴)، The Prince of Egypt (ایالات متحده، ۱۹۹۸)، Akira (ژاپن، ۱۹۸۸)، Spirited Away (ژاپن، ۲۰۰۱)، The Triplets of Belleville (فرانسه، ۲۰۰۳) و The Secret of Kells (ایرلند، فرانسه، بلژیک، ۲۰۰۹) هستند.